Na parlementaire vragen van Meryame Kitir (sp.a) heeft minister van werk Joëlle Milquet (cdH) aangekondigd de sociale inspectie uit te sturen naar bedrijven die hun bedienden verplichten vakantie te nemen omdat de orderboekjes leeg zijn. Je kon de jongste weken de krant niet openslaan of weer een onderneming liet weten dat ze in de kerstvakantie – soms wekenlang – de productie zou stil leggen. Arbeiders vallen dan terug op het stelsel van de economische werkloosheid en krijgen in het beste geval twee derde van hun loon. Voor bedienden bestaat zo’n regeling niet, die moeten in dergelijke periodes gewoon worden doorbetaald. Maar er zijn talrijke bedrijven die daar een mouw aan passen. Bijvoorbeeld door de bedienden te verplichten hun resterende vakantiedagen pas in januari op te nemen, door hen te vragen dit jaar nog het verlof van volgend jaar aan te snijden of – nog opmerkelijker – door voor te stellen enkele dagen gratis te werken. Meryame Kitir kent een onderneming waar de bedienden in december twee weken vrij moeten nemen en in januari opnieuw. “Tel maar uit hoeveel dagen er overblijven voor de zomervakantie.” Minister Milquet bevestigde dat dergelijke praktijken onwettig zijn en zei dat al te creatieve ondernemers op dit vlak zich aan een bezoek van de sociale inspectie mogen verwachten.

De uitzendsector lanceert de website www.diversiteitwerkt.be, een online tool voor de bemiddeling van allochtonen, personen met een arbeidshandicap en 50-plussers. De website is een initiatief van het Vormingsfonds voor Uitzendkrachten (VFU), dat beheerd wordt door de sociale partners van de uitzendsector.
De website moet uitzendconsulenten ondersteunen bij de tewerkstelling van de drie doelgroepen. Ze kunnen er lezen welke drempels er kunnen zijn bij het plaatsen van de kansengroepen. Per drempel krijgt men concrete tips om de klant-gebruiker te overtuigen van de competenties van de kandidaat. Daarnaast is er ook informatie over subsidie- en tewerkstellingsmaatregelen voor deze doelgroepen en beeldmateriaal met best practices. In Vlaanderen hebben de sociale partners van de uitzendsector een convenant afgesloten met de Vlaamse Regering, met hierin een aantal concrete engagementen. Via de actie “Vooruitzenden” (www.vooruitzenden.be), een initiatief van het VFU, geeft de uitzendsector een concrete invulling aan die engagementen. Vooruitzenden werkt rond 4 centrale thema’s. Binnen elk thema zijn verschillende acties opgenomen: kansengroepen en diversiteit, mobiliteit, opleiding en aansluiting onderwijs-arbeidsmarkt.

Minister van Binnenlandse Zaken Marino Keulen heeft een sectoraal akkoord afgesloten voor de ongeveer 15.000 personeelsleden van steden, gemeenten, OCMW’s en provincies. Het akkoord kwam tot stand na maandenlange onderhandelingen met de organisaties van werkgevers (VVSG en VVP) en de representatieve vakorganisaties (ACV-OD, VSOA en ACOD). Uiteindelijk werd er een akkoord bereikt met de werkgevers en het ACV-OD. Het sectoraal akkoord loopt over een periode van zes jaar in plaats van de gebruikelijke twee jaar. Volgens Keulen moet dit de lokale besturen meer zekerheid geven over de uitgaven die zij de volgende jaren zullen moeten doen. Hij vindt het een zeer uitgebalanceerd akkoord met maatregelen voor het ganse personeel en specifieke maatregelen voor de topambtenaren en de ploegbazen. “Eén van de belangrijkste engagementen betreft de opstart van de tweede pensioenpijler voor contractuelen. Immers, 60 procent van het personeel van de lokale besturen is contractueel. Ongeacht het feit dat zij hetzelfde werk leveren als hun statutaire collega’s, is hun pensioen gemiddeld de helft lager dan dat van de statutairen. We willen dan ook in samenwerking met de sociale partners, een stelsel opzetten dat komaf maakt met deze onrechtvaardigheid, die meer dan de helft van de personeelsleden van de lokale besturen treft. Hierbij staat de doelstelling voorop om op termijn de kloof tussen het pensioen voor contractuele personeelsleden en het ambtenarenpensioen te dichten.”

Volgens de OECD Economic Outlook zal het aantal werklozen in de Oeso-landen de komende twee jaar met acht miljoen vermeerderen. In 2010 zullen 42 miljoen mensen geen job hebben, tegenover 34 miljoen nu. De economische activiteit zal volgend jaar met gemiddeld 0,4 procent terugvallen, het jaar daarna verwacht de Oeso een stijging van 1,5 procent. De gemiddelde werkloosheidsgraad in de Oeso-zone zal de 6,3 procent bereiken in het laatste kwartaal van 2008. Een jaar geleden tikte het cijfer nog af op 5,5 procent. In de tweede helft van 2010 zou men uitkomen op een piek van 7,3 procent.
Er zijn echter grote verschillen tussen de Oeso-landen. In de Verenigde Staten begon het jobverlies al eerder en klom de werkloosheidsgraad tot 6,5 procent in oktober. Het voorbije jaar kwamen er 2,8 miljoen werklozen bij.
In de EU-15 neemt de werkloosheid ook toe, maar minder snel, met uitzondering van Ierland en Spanje waar in 2008 de tewerkstelling al flinke klappen kreeg. In Frankrijk en vooral Duitsland waren er nog geen grote toenames in het aantal werklozen. Ook in Japan gaan er jobs verloren en groeit de werkloosheid.
Eind 2009 zal, volgens de Oeso, in zes landen de werkloosheidsgraad minstens twee procentpunten hoger liggen dan eind 2007: de VS, het VK, Ijsland, Ierland, Nieuw-Zeeland en Spanje. In negen andere landen, waaronder Frankrijk, Italië, Canada en Australië, verwacht men een toename van 1 tot 2 procentpunten.
Concreet geeft de Oeso werkloosheidscijfers voor België van 7,4 procent in 2007 en 6,8 procent in 2008. Voor 2009 en 2010 voorspelt men een werkloosheidsgraad van 7,4 procent en 7,8 procent.

Sedert de uitreiking van het eerste ervaringsbewijs, in november 2006, hebben 572 personen zo’n document gekregen. Het gaat om bewijzen van bekwaamheid voor mensen die al jaren een bepaald beroep uitoefenen zonder daarvoor een diploma of getuigschrift te hebben. De Vlaamse regering wil het initiatief meer bekendheid geven met een vernieuwde website. Daarop vind je naast alle testcentra ook de lijst van de beroepen waarvoor het ervaringsbewijs al bestaat. Dat zijn er nu 26, maar in januari komen er nieuwe beroepen bij.
www.ervaringsbewijs.be

Belgische kmo’s zijn niet van plan om in de nabije toekomst veel mensen te ontslaan. Dat blijkt uit de kmo-jobindex van SD Worx. Vooruitkijkend tot en met maart 2009 verwacht meer dan 75 procent van de kmo’s een status quo in tewerkstelling, vooral omdat ze geen groeiplannen hebben. Ongeveer 17 procent ziet zijn personeelsbestand stijgen. Reden hier is voor driekwart een groei van de activiteiten. Eveneens 17 procent stelt eventueel geplande aanwervingen uit omwille van de economische situatie. De helft van de werkgevers geeft daarnaast aan dat de loonkosten nog altijd een grotere belemmering zijn voor aanwerving dan de economische situatie. Een derde wijst naar de impact van de dalende koopkracht, een op tien naar de hoge transport- en/of energiekosten.
Tussen juli en september 2008 steeg de structurele tewerkstelling in de Belgische kmo’s met 0,55 procent. Dat cijfer ligt een stuk hoger dan het zwakke cijfer voor het tweede kwartaal (0,26 procent). De stijging is voornamelijk te danken aan een toename met 0,9 procent in september, de maand waarin de tewerkstelling doorgaans aantrekt na de vakantieperiode. De totale tewerkstellingsaangroei voor 2008 bedroeg einde september 2 procent, dat is al 0,3 procent meer dan de totale stijging voor 2006.
Zowel Vlaanderen (+0,7 procent), het Brussels Hoofdstedelijk Gewest (+0,2 procent) en Wallonië (+0,5 procent) gingen erop vooruit.

Interim-management is geen onbekende meer in België, zegt onderzoek in opdracht van Federgon, de federatie die de interim-managementbureaus in ons land vertegenwoordigt. Volgens het onderzoek is 84 procent van de bevraagde bedrijven met minstens 100 werknemers vertrouwd met het concept van interim-management. Toch heeft slechts een op drie er ooit al een beroep op gedaan. Vier redenen worden aangehaald om naar dit concept te grijpen: 1) de continuïteit van het bedrijf waarborgen tijdens de afwezigheid van een of meerdere managers; 2) een specifiek project of programma; 3) inzetten van specifieke kennis en expertise en 4) voor opdrachten van verandering of verbetering van de organisatie. Van de bedrijven die gebruik maken van interim-management gaat 85 procent via een provider. Slechts 15 procent werkt rechtstreeks met interim-managers. Van de providers verwacht men immers dat ze de expertise en de kwaliteiten van de kandidaten kennen, dat ze snel de geschikte kandidaat vinden en dat ze over een ruim netwerk van competente kandidaten beschikken. Belangrijke troef van de providers is een grondige screening en selectie van de managers.
Ruim vier op vijf gebruikers van interim-management vinden dat ze waar voor hun geld krijgen. 87 procent zegt dan ook nog een beroep te willen doen op interim-management en 90 procent zou dit aanraden aan derden.

In oktober daalde de werkloosheid onder de 400.000 werklozen. Exact 396.875 mensen kregen van de RVA een uitkering. Dat zijn er 11.673 minder dan in september 2008 en net geen 16.000 minder dan een jaar geleden. Opnieuw daalde de werkloosheid sterker bij vrouwen (- 6887 tegenover september) dan bij mannen (- 4786). Het aantal werkloze vrouwen ligt nu met 197.348 vrouwen iets lager dan het aantal werkloze mannen (199.527). Bij de jongeren onder de 25 jaar is het verschil kleiner, ongeveer 550 meer jonge vrouwen zitten zonder job. In totaal kregen 59.305 min-25-jarigen een werkloosheidsvergoeding. Ook hier stond oktober voor een afname, van 3365 jongeren.
Hetzelfde verhaal geldt voor de langdurig werklozen. Hun aantal slonk met 6731 mensen tot 197.419 mensen die twee jaar of langer vergoed worden door de RVA. Tegenover een jaar geleden betekent dit een vermindering van 18.744 langdurig werklozen. Hoewel hun groep sneller inkrimpt, blijven toch nog meer vrouwen langdurig zonder job dan mannen: 100.887 vrouwen tegenover 96.532 mannen.

Een salesmanager werd per brief van 6 juni 2003 ontslagen om dringende redenen nadat de werkgever vastgesteld had dat de werknemer de kredietkaart van de onderneming had gebruikt voor privé-uitgaven. Tijdens een prospectiereis in het buitenland had hij in een hotel overnacht en gedineerd met een dame - volgens het hotel de echtgenote - op kosten van de onderneming. Bovendien stelde de werkgever een buitensporig privé-gebruik met de gsm van de onderneming vast (gedurende de laatste gefactureerde periode zouden er 1313 sms-berichten op één maand verstuurd zijn).

De werknemer voerde voor het arbeidshof aan dat het ontslag om dringende redenen laattijdig - en derhalve ongeldig - was omdat het ontslag werd gegeven meer dan 3 dagen nadat de werkgever afdoende kennis had van de voor het ontslag ingeroepen feiten. Enerzijds bleek uit de door het hotelmanagement overgemaakte factuur van 26 mei 2003 dat de salesmanager met een andere persoon had gedineerd en de nacht op hotel had doorgebracht. Anderzijds onthulde de Visa-rekening reeds op 13 mei 2003 dat de collega, met wie de betrokken salesmanager op zakenreis was, in een ander hotel gelogeerd had zodat deze collega niet die “andere persoon” kon zijn.

Het feit dat de werkgever “om zeker te zijn dat het geen vergissing betrof” nadien nog bij de hoteldirectie informeerde naar de identiteit van die “andere persoon” kon er, aldus het arbeidshof, hoogstens op gericht zijn om een bijkomend bewijs te bekomen van datgene wat de werkgever al op 26 mei 2003 met zekerheid wist, nl. dat de salesmanager een persoon die geen uitstaans had met het bedrijf op kosten van de onderneming had uitgenodigd om samen met hem in het hotel te dineren en te logeren. Het ontslag om dringende redenen werd wegens laattijdigheid ongeldig verklaard. De salesmanager kreeg een opzeggingsvergoeding van 4 maanden loon toegewezen.

Commentaar: Ingevolge artikel 35 van de Arbeidsovereenkomstenwet moet een ontslag om dringende reden volgen binnen de 3 werkdagen nadat de feiten bekend werden aan de werkgever. Een ontslag om dringende reden wordt aanzien als het ultimum remedium (het laatste redmiddel) van alle mogelijkheden tot beëindiging van een arbeidsovereenkomst. Vandaar deze strenge vormvereisten. Bij niet-naleving van de vormvereisten dient de rechtbank zich niet meer te buigen over de vraag of het ontslag om dringende reden ten gronde terecht was.