Het elfde congres van HRMagazine vindt plaats op 3, 4 en 5 juni in Killarney in Ierland. Het congresthema, “Crisis als opportuniteit”, wordt er onder meer belicht vanuit de invalshoek van het gastland. Zo geeft openingsspreker Bryan Andrews, CEO van Public Appointments Service (PAS) een beeld van hoe Ierland de internationale economische recessie beleeft en hij legt uit hoe het bedrijfsleven en HR in het bijzonder, daar volgens hem mee moeten omgaan: “De economische crisis plaatst HR, zowel in de industrie als in de publieke sector, voor nieuwe hindernissen en heeft het landschap van de arbeidsmarkt grondig veranderd. Om het hoofd te bieden aan die moeilijke omstandigheden moeten we waarden herdefiniëren, onrealistische verwachtingen temperen en de mensen mogelijkheden en zinvolle redenen geven om sterk te presteren.”
Ontdek het volledige congresprogramma en schrijf u in op www.hrmagazine.be

De gemeentelijke werkloosheidsgraad oefent een nefaste invloed uit op de mentale gezondheid van de inwoners. Of ze nu werken of niet. Vrouwen zijn gevoeliger dan mannen, wellicht omdat ze meer ingebed zijn in lokale sociale netwerken. Dat blijkt uit onderzoek van de vakgroep Sociologie van de Universiteit Gent.
De onderzoekers baseerden zich op de samengevoegde data van de Gezondheidsenquêtes 2001 en 2004, aangevuld met socio-economische gegevens van de Belgische gemeenten waarbij ruim 21.000 respondenten in 589 gemeentes werden bekeken.
Werkloosheid leidt tot meer psychische klachten, dat is al langer bekend. De gevolgen zijn groter bij mannen dan bij vrouwen, waarschijnlijk omdat voor mannen betaald werk meer hun enige bron van waardering en zingeving is. Werkloosheid leidt bij vrouwen eerder tot depressiviteit, bij mannen neemt probleemdrinken toe.
In gemeenten met een hoge werkloosheidsgraad rapporteert de bevolking meer problemen van depressiviteit en meer probleemdrinken. Iedereen wordt dus getroffen door werkloosheid in zijn omgeving, zelfs als kan men zelf aan de slag blijven. “Bovendien valt het belang van dit gemeenschapseffect voor de volksgezondheid niet te overschatten omdat het gewoonweg op zoveel personen invloed uitoefent”, aldus de onderzoekers.
Het lijkt niet verwonderlijk dat vrouwen gevoeliger voor dit gemeenschapseffect zijn dan mannen. Ze zijn de voornaamste manager van het huishouden en de zorg voor de kinderen wat hen bindt aan de buurt, de buren, de lokale school, de lokale nutsvoorzieningen. Ze werken ook vaker in de gemeenten waar ze wonen waardoor ze de nefaste socio-economische omstandigheden moeilijker uit de weg kunnen gaan. “De verschillende impact van het gemeenschapseffect op mannen en vrouwen is zeer uitgesproken wat depressiviteit betreft, maar is ook aanwezig bij probleemdrinken, toch een vorm van probleemgedrag dat we eerder bij mannen zouden verwachten.”

Belgische bedrijven verwachten dat ze dit jaar nog in hun personeelsbestand zullen moeten snoeien, hoewel er al heel wat besparingsmaatregelen werden ingevoerd. Mercer peilde bij 111 organisaties in dit land naar hun reactie op het huidige, ongekende economische klimaat. Vier op tien bedrijven voerden een algemene loonstop in en 35 procent stelde loonsverhogingen uit of beperkte zich tot een deel van de werknemers. 63 procent verwacht dat zijn personeelsbestand in 2009 zal inkrimpen en bijna twee op drie hebben voor minstens een aantal personeelscategorieën een aanwervingsstop ingelast.
29 procent van de Belgische bedrijven keek naar de externe opleidingen: die werden beperkt of zelfs stopgezet of de voorwaarden voor deelname werden verstrengd. Een derde zoekt zijn heil bij de bedrijfswagens, meer dan de helft snoeide in reis- en seminariekosten en een vijfde bespaarde op telecommunicatiekosten.
De meeste bedrijven raakten niet aan het bonusplan, maar 14 procent geeft aan de doelstelling voor de plannen die niet zelffinancierend zijn, te herbekijken. 28 procent herbekijkt het ontwerp van zijn bonusplan.
Volgens Mercer reageren bedrijven in eerste instantie op de economische terugval ondermeer door te besparen op uitgaven en door maximaal gebruik te maken van een flexibel personeelsbestand. Dit had vooral een impact op de tijdelijke, interim en contractuele werknemers en recent aangeworven personeel. Nu zoeken bedrijven naar meer creatieve oplossingen om hun personeelsbestand in de toekomst te behouden. Populaire technieken zijn snoeien in het aantal werkuren en in de verloning doorheen het hele bedrijf.
Naarmate de bedrijven meer besparen, neemt de onrust toe wat zijn weerslag heeft op de betrokkenheid en de motivatie van het personeel. Gevolg is dat de bedrijfstop vaker en uitgebreider gaat communiceren naar de werknemers.

Eind april was 23 procent van de Belgische arbeiders minstens een dag per maand economisch werkloos. Dat is evenveel als in maart, maar 2 procent hoger dan in februari. Dat berekende SD Worx. Vooral mannen tussen 25 en 54 jaar komen in het stelsel terecht. Grote ondernemingen maken er meer gebruik van dan kmo’s, normaalgezien is dit omgekeerd. In Vlaanderen is een op de vier economisch werkloos, in Brussel is dit beperkt tot een op zes. Uitschieters zijn de provincies Limburg (36 procent) en West-Vlaanderen (37 procent). Beste scores geven de provincies Antwerpen (17 procent) en Vlaams-Brabant (16 procent).
De economische werkloosheid nam tussen oktober en eind april met 145 procent toe. Vooral sectoren als textiel, metaal en de productie van elektronica maken veel gebruik van het stelsel. Gemiddeld zijn de arbeiders langer economisch werkloos: normaal is dat vier tot vijf dagen per maand. Sinds februari is dit opgelopen tot zes dagen.

Het verbaast waarschijnlijk niet, maar werknemers zijn nu minder tevreden dan een jaar geleden. Bij werkgevers daarentegen is er weinig verandering te bespeuren. Dat haalt Tempo-Team uit zijn tweede editie van de barometer over de arbeidsmarkttevredenheid.
Net zoals in 2008 zijn werknemers nog zeer tevreden over het werk op zich (79 tov 74 procent in 2008) en over het vertrouwen van hun werkgever in hun prestaties (71 tov 69 procent). Groeiend gemor klinkt er over de promotievooruitzichten (77 procent is ontevreden tegenover 70 procent in 2008), de opleidingsmogelijkheden in het bedrijf (60 versus 54 procent) en het loon (53 tegenover 49 procent). Bovendien neemt loon een steeds grotere plaats in de globale tevredenheid in. “Dat is een opmerkelijke vaststelling aangezien de lonen sinds het vorige onderzoek in juni 2008, door indexatie met bijna 5 procent toenamen en de koopkracht door de lage inflatie eveneens groeide”, aldus Tempo-Team.
Werknemers hechten nu meer belang aan de competentie van hun management dan een jaar geleden: 36 tegenover 25 procent in 2008. Ze zijn ook meer geïnteresseerd in de financiële gezondheid van hun werkgever (51 tov 48 procent). Minder aandacht gaat er naar een goed evenwicht werk-privé en een goede communicatie op de werkvloer.
Ander gevolg van de economische crisis is de toenemende flexibiliteit: ruim de helft van de werknemers wil van job veranderen binnen het bedrijf, desnoods zelfs naar het buitenland trekken. Meer mensen dan vorig jaar zien er geen graten in om van werkgever te veranderen. Tot slot nog dit: werkgevers schatten de tevredenheid van hun werknemers over verschillende aspecten soms erg verkeerd in. Terwijl 82 procent van de werkgevers geen graten ziet in zijn loonpolitiek, is dit bij amper 47 procent van de werknemers het geval. Dezelfde kloof is te merken rond investeringen in opleiding: 77 procent van de werkgevers vindt dat hij voldoende investeert terwijl amper 40 procent dezelfde mening heeft. Een andere visie bestaat er ook over de promotievooruitzichten.

Schoolverlaters surften duidelijk mee op de golven van de economisch goede tijden. Ze vonden relatief gemakkelijk een job. Tot de crisis toesloeg. De VDAB onderzocht de situatie van de schoolverlaters op de arbeidsmarkt. Mannen krijgen rakere klappen van de crisis dan vrouwen. De impact neemt ook toe naarmate het scholingsniveau afneemt. Bij laaggeschoolden en ongekwalificeerden neemt het aantal nog werkzoekende schoolverlaters toe met 27,9 procent. Dat staat in schril contrast met de hooggeschoolden waar ondanks de crisis de werkloosheid onder de schoolverlaters zelfs afneemt, met 16,5 procent.
Komt het ooit nog goed, vraagt de VDAB zich af? “Het valt te betwijfelen of bij een herneming van de economische activiteit nog alle jobs die nu zijn weggesaneerd terugkomen. Wellicht wordt een aantal van deze jobs gecreëerd op plaatsen waar arbeid minder kost of dichter bij de verbruiker. Een economische heropleving zal dus waarschijnlijk niet alle verloren jobs voor deze groep laaggeschoolden compenseren. Gelukkig speelt hier de demografische evolutie een gunstige rol. De vergrijzing zal in de toekomst allicht bijkomende kansen scheppen voor deze groep schoolverlaters.”
Het technisch- en beroepsonderwijs blijft kansen bieden op de arbeidsmarkt. Jongeren verwerven er competenties die hen snel inzetbaar maken op de arbeidsmarkt. En hoewel de crisis veel van hun jobs wegsaneerde, zijn knelpuntvacatures, mits enige opleiding, voor hen bereikbaar.
http://www.vdab.be/trends/schoolverlaters.shtml

Inter Partner Assistance werd voor het tweede jaar op rij bekroond met de award “Solidaritest® Topper”. De bijstandsverlener kreeg deze erkenning voor zijn maatschappelijk engagement. Solidaritest, een initiatief van Vigeo Belgium in samenwerking met Forum Ethibel en het Rode Kruis, meet de inspanningen van bedrijven op het vlak van maatschappelijke solidariteit. Met de steun van zijn 250 medewerkers organiseerde het bedrijf tal van activiteiten voor het goede doel (Cycling ten voordele van mucopatiënten, een bloedinzameling voor het Rode Kruis, een fietstocht voor blinden en slechtzienden, voedselpakketten voor daklozen met Kerstmis...) en doneerde het geld aan diverse organisaties.
Ook binnen het eigen bedrijf gaat veel aandacht naar solidariteit, opleidingskansen en diversiteit. “Inter Partner Assistance is een modern, multicultureel bedrijf waar alle waarden aan bod komen”, aldus algemeen directeur Christophe Marius.

De arbeidsprestaties van een uitzendconsulente werden, na goedkeuring van een aanvraag tot tijdskrediet, verminderd tot de helft. Lopende het tijdskrediet werd haar arbeidsovereenkomst verbroken mits betaling van een verbrekingsvergoeding van 3 maanden loon. Voor de berekening van de verbrekingsvergoeding werd uitgegaan van het halftijds loon dat de uitzendconsulente genoot op het ogenblik van haar ontslag.

Overeenkomstig CAO nr. 77 bis van 19 december 2001, kan een werknemer in tijdskrediet echter niet worden ontslagen behalve om een dringende reden of een reden die vreemd is aan het tijdskrediet.

Zowel de eerste rechter als het arbeidshof stelde vast dat het uitzendkantoor geen enkel concreet gegeven aanvoerde om te bewijzen dat het ontslag vreemd was aan het tijdskrediet. Het uitzendkantoor beperkte zich tot de algemene beschouwing dat uit het feit dat de loopbaanonderbreking binnen de onderneming werd toegekend reeds blijkt dat de werkgever geen bezwaar had tegen de loopbaanonderbreking en dat het helemaal niet de politiek is van de onderneming, die veel personen tewerkstelt die tijdskrediet aanvragen, om personen te discrimineren die loopbaanonderbreking aanvragen.

Het arbeidshof was echter van oordeel dat dergelijke algemene beschouwingen niet voldoen aan de bewijslast opgelegd aan de werkgever. Er dient aangetoond te worden dat het concrete ontslag geen verband houd met de schorsing van de arbeidsovereenkomst ingevolge het opgenomen tijdskrediet. Het uitzendkantoor verwees ook naar een reorganisatie, doch deze werd helemaal niet aangetoond of toegelicht.

Het arbeidshof was voorts van oordeel dat de eerste rechter de beschermingsvergoeding van 6 maanden loon ten onrechte berekend had op het loon dat de uitzendconsulente genoot vóór zij tijdskrediet opnam. Onder verwijzing naar een arrest van het Hof van Cassatie van 11 december 2006 was het arbeidshof van oordeel dat de beschermingsvergoeding berekend moet worden op grond van het loon op het ogenblik van de beëindiging van de arbeidsovereenkomst, d.w.z. het halftijds loon.

Commentaar: Artikel 20 § 2 van de CAO nr. 77bis voorziet niet uitdrukkelijk in een omkering van de bewijslast bij een ontslag tijdens een periode van tijdskrediet. In principe zou de werknemer dus moeten aantonen dat hij werd ontslagen om een reden die niet toegelaten is.

In voormeld arrest werd in toepassing van cassatierechtspraak geoordeeld dat de werknemer, die zich beroept op het ontslagverbod, enkel moet aantonen of aannemelijk maken dat de ingeroepen en bewezen reden niet juist is, enerzijds, en dat de werkgever, anderzijds, dient aan te tonen dat het concrete ontslag geen verband houdt met het tijdskrediet (door bijv. aan te geven om welke reden hij het ontslag heeft gegeven).